7e Verslag Zending Suriname

Lieve familie, vrienden, broeders en zusters,

Altijd valt er veel te vertellen heel veel, eerst willen we jullie laten weten dat onze schoonzus Fenna Schonewille helaas is overleden, ze is 63 jaar geworden zij was 31 december jarig en Ina 1 januari en we waren even oud. Een geluk was, ondanks dat het niet leuk was om terug te moeten voor Peters operatie, dat we elkaar nogmaals konden zien en vasthouden. We voelden toen dat we elkaar in leven niet meer terug zouden zien, maar wat een bijzonder evangelie hebben wij van onze Heiland ontvangen, we mogen weten, en dat heeft Hij op vele plaatsen geopenbaard, dat we elkaar zullen terugzien, de troost die daarvan uitgaat is heel groot ondanks het verdriet dat we hebben dat we elkaar tijdelijk moeten missen. Het is als een scheepje die wij uitzwaaien terwijl het hier de haven uitvaart en aan de horizon verdwijnt. Maar aan de andere zijde staan zij die ons zijn voorgegaan het scheepje op te wachten en is er vreugde aldaar, grote vreugde. Het was moeilijk om hier te zijn op het moment dat de familie afscheid nam.

Een paar weken eerder hadden wij hier een groot voorbeeld van een jonge zendeling wiens moeder plotseling overleed, hij werd voor de keuze gesteld om naar huis te gaan en zijn zending niet te kunnen voortzetten in Suriname of om hier te blijven en zijn zending af te maken. Hij koos voor het laatste.

We belden hem dagelijks en spraken met hem, hij was stil en wij nodigden hem uit voor lunch op de tijd dat de afscheidsdienst van zijn moeder in Amerika was. We vroegen hem weet je waar de dienst gehouden wordt waarop hij  ja antwoorde en wij hem aanmoedigden om op internet te kijken of hij kon inloggen. (dit omdat Ina via skype met Ab en Fenna die in Duitsland wonen de afscheidsdienst hadden gevolgd in Nederland van de jongste broer van Ina’s moeder).

Hij deed dat en opeens hoorden wij hem zeggen, ik denk dat dit het is, en ja hoor zo konden wij met elkaar de afscheidsdienst via het internet van zijn moeder volgen. Het was een bijzonder moment waarna we ook met elkaar konden spreken over zijn thuis, het deed hem zichtbaar goed.

Wij hebben grote bewondering voor onze jonge zendelingen, die zo gemotiveerd anderen laten delen in hun vreugde van het evangelie en zo verlangend zijn hun Heiland twee jaar van hun leven te dienen.

Intussen zijn er weer vele veranderingen, we hoopten dat Elder Roepers nog weer terug zou komen naar Suriname maar helaas is dat niet gebeurd en is hij alweer naar Nederland vertrokken. Hij is een geweldige zendeling en zal alle ervaringen in zijn leven kunnen gebruiken en vele mensen inspireren.

Elder Thompson is overgeplaatst naar St. Vincent en hoopt, en wij met hem, om de laatste overplaatsing in Suriname terug te komen. Elders van Meeteren en Badoni zijn nu overgeplaatst naar Guyana maar gelukkig kregen we Elder Scott weer terug. Van Elder Bytendorp moesten we afscheid nemen en ook van Elder Lake. Jullie zien het werk gaat door. Zendelingen komen en gaan.

Twee jaar is een lange tijd maar dan heb je zoveel ervaring kunnen opdoen dat je zending een deel van je verdere leven zal worden!  Voor ons is het heel bijzonder dat we opnieuw een Nederlandse zendeling in het veld hebben, Elder Job uit de wijk Groningen. Toen hij aankwam op 27 juli ging ons Nederlandse hart een beetje harder kloppen. Hij is zo blij en straalt zoveel liefde uit, we zijn daar heel erg blij mee.

Veel mensen kijken uit naar de komst van Willem Paul Koenen en sommigen kennen Jan Reinders nog dat is zo leuk om te horen. Zij waren hier in de West Indies  op zending.

Om bij het zendelingen “gaan en komen” te blijven willen we nog even terugkomen op onze kleinzoon Jeffrey, de zoneconferentie was ook voor hem een geweldige ervaring, samen met zijn opa en oma op zending daar te zijn was voor hem maar ook voor ons heel bijzonder,  we voegen nog een foto bij, maar daarna ging hij met de Elders Norton en Pedersen mee naar hun huis voor 2 weken. Heel leuk was dat wij al snel een telefoontje kregen en er een stem klonk, Zuster Jansen wanneer kunnen wij bij u eten en de afspraak was snel gemaakt, er werd lekker hot ajam en kerrie madras met rijst gemaakt één van de lievelings gerechten van Elder Muntinga, hij was maar wat blij.

Ook hadden de Elders op maandag een uitje gepland naar Browmsberg, halverwege de berg kreeg de zendelingen bus pech en dat werd dus lopen, alles bij elkaar was dat wel sneu want nu konden ze niet de watervallen bekijken omdat zij de Zendingspresident hadden beloofd om 14.00 uur weer terug te zijn in Paramaribo.

Gelukkig hadden we Broeder Holman van Koewarasan gevraagd om met ons mee te komen, want je weet maar nooit onderweg, daar hij van alle markten thuis is kon hij de bus, met gebruik van een spuitbus om muggen te doden,  zo repareren dat de Elders toch naar huis konden rijden. De Elders moesten hierdoor 6 km. naar boven en weer terug lopen, door de vele push ups die zij dagelijks doen hebben zij hiervoor wel de conditie. Ook Jeffrey liet zien wat hij kon en thuis doen ze dagelijks de push ups zodat je kunt zien wat een zending o.a. teweeg kan brengen.

Hij heeft samen met de Elders Angelo onderwezen en hij is gedoopt toen Jeffrey hier nog was. Ook is Shonette Fowler door hem onderwezen en zij is afgelopen zaterdag gedoopt, haar dochter wordt op 27 augustus gedoopt, het moet voor Jeffrey toch wel een heel speciaal gevoel geven om terug te blikken op deze korte maar zeer waardevolle zending, wij zijn zo dankbaar dat wij dit mochten meemaken en hopen dan ook dat hij volgend jaar terug komt.

De twee weken met de Elders Norton en Pedersen hebben hem zo goed gedaan, hij was echt op zending en deze 2 geweldige Elders hebben hem van het zendingswerk en hoe het toe te passen laten proeven, de leden in het Tamenga gebied hebben hem in hun hart gesloten en toen hij bij ons na 2 weken terugkwam vroeg hij ons of we wel naar “zijn” kerk in Tamenga gingen, “zijn” kerk, dat klonk zo leuk.

We zijn met hem naar Nickerie gegaan en daar zijn we op split gegaan  met de Elders Bell en Nielson, het was een succesvolle samenwerking, de dag erna hebben we gesport met de leden van Nickerie en zijn we in de middag weer naar huis in Paramaribo gegaan.

Zondag naar Tamenga en je kon zien dat hij een goed contact had met de diverse leden en onderzoekers. Eén van de onderzoekers is afgelopen zaterdag gedoopt en haar dochter zal 27 augustus worden gedoopt.

Op dinsdag is Jeffrey Kaaiman wezen jagen, de eerste de beste kaaiman waarop werd geschoten was raak en Aroen een jongen van de kerk die pas gedoopt is dook onmiddellijk in het donker het water in om de kaaiman uit het water te halen.

Jeffrey was echt onder de indruk van het geweer en wilde o zo graag daar zelf ook even mee schieten. Broeder Holman zei dat het mocht en gooide een fles in het water waar op hij mocht schieten en dat deed hij heel goed want er bleef niets van de fles over.

Dan is het woensdag en gaan we ons voorbereiden op zijn terugkeer naar Nederland. Wij lieten hem zelf inchecken en zagen dat de baliemedewerkster ging bellen waarop wij vroegen is alles in orde?

De medewerkster gaf als antwoord, hij is pas 16 en kan niet alleen reizen, (in Suriname nemen ze dat heel letterlijk) wij moesten zo lachen want wij moesten hem bij ons houden totdat zij hem kwam halen en door de douane begeleiden en later naar en in het vliegtuig verder te begeleiden. Dat is wat je noemt persoonlijke VIP service. En zij was ook nog een leuke dame, Jeffrey vond het niet erg en moest er om glimlachen.

Jeffrey ging om half 8 weg en om half 1 in de nacht kwam Elder Job aan, het was dus een drukke en indrukwekkende dag. Half 2 gingen we slapen om dan om half 5 weer op te staan om een zendeling naar de veerboot in Nickerie te brengen i.v.m. zijn overplaatsing naar Guyana. Daar moesten wij Elder Scott weer ophalen die weer terugkwam naar Suriname. Maar na lang wachten geen Elder Scott dus bellen met het echtpaar die hem op de boot zouden zetten en toen bleek dat zijn visum niet in orde was en hij de volgende dag pas kon komen. Ja ons zendingspad gaat niet altijd over rozen, wij moeten soms veel geduld hebben.

Met de beide Jovo Centra hebben we een sportevenement georganiseerd met tot slot een dans en karaokeavond. Dankzij de donaties uit Nederland hebben wij goede ballen kunnen kopen voor de diverse sportonderdelen.

Het was een hele fijne en opbouwende dag, 5 sporten werden er gespeeld. De jonge mensen hebben op een enorme manier genoten zo blijkt uit hun reacties. Een artikel daarover zal worden gestuurd naar de Liahona.

Wij merken nog steeds dat de komst van onze Patriarch Han Hogervorst een diepe indruk heeft gemaakt bij de Surinaamse leden ze praten er nog steeds over en geven er getuigenis van en zien uit naar zijn tweede komst!!

We hebben onze eerste autoschade te pakken, de achterop rijdende man lette even niet op waardoor hij onze auto aan de rechterachterzijde raakte. Zijn voorkant is enorm beschadigd en bij onze auto (een Hilux truck) was de bumper een stukje ingedrukt.

De afgelopen 4 dagen hebben wij Broeder Pooran de financiële man voor de West Indies Mission begeleid en ondersteund bij het hebben van gesprekken met de diverse toeleveringsbedrijven aan de kerk in Suriname. Het was voor hem heel fijn om Peter bij zich te hebben voor een goede communicatie in het Nederlands. Want veel dingen gaan hier niet zoals hij het hoopte te regelen. Bij één bedrijf kreeg hij de neiging om over de balie te springen maar dat kon Peter nog net voorkomen, je moet hier geduld hebben.

Vlak voordat wij hem naar het vliegveld brachten belde President Gamiette, onze Zendingspresident om ons uit te nodigen een uur later deel te nemen aan de Zendingspresidium vergadering via het GoToMeet programma.

De zoneleiders hebben ons geholpen het contact tot stand te brengen in de Tamenga kerk. President Gamiette vroeg ons of wij niet verwonderd  waren dat hij ons had uitgenodigd voor deze vergadering, ja zeiden wij, later in de vergadering werd er gesproken over de ontwikkeling van de Jonge Volwassenen in de West Indies Mission. Ze waren onder de indruk van het enthousiasme van de Jonge Volwassenen waardoor wij reeds zijn uitgenodigd om volgende week voor 4 dagen naar Georgetown in Guyana te gaan voor het trainen en organiseren van 2 Centra voor Jonge Volwassenen ze hebben daar reeds OutReach koppels geroepen en staan te trappelen om te beginnen.

De President heeft ons nu geroepen als specialisten voor de Jonge Volwassenen Centra en wil dat wij naar de andere gebieden van de West Indies gaan, waaronder de eilanden, te beginnen met St. Vincent in september. Deze opdracht vinden wij bijzonder en zullen er graag gehoor aan geven. De Elders hebben we moeten beloven dat zij op de eerste plaats blijven komen en dat hebben we hen beloofd want per slot van rekening beschouwen wij hen als onze “zonen”.

Wij wensen iedereen gezondheid toe en daar waar ziekte en/of verdriet is, om iemand die er niet meer is, veel kracht en wijsheid.

Wij wensen de jeugd die op kamp is een hele goede en opbouwende tijd toe.

Heel veel liefs van ons beiden, wij houden van jullie.
Peter en Ina (Elder en Zuster Jansen)

6e Verslag Zending Suriname 14 juli 2011

Lieve, lieve familie en dierbare vrienden,

Daar zijn we dan eindelijk weer. Tweemaal lief is omdat we een blog overgeslagen hebben daar Elder Jansen zo nodig naar Nederland moest voor een galblaas operatie.

We zijn naar Nederland vertrokken op 4 april en hebben daar voordat de operatie plaatsvond ook nog met de zendelingen kunnen samenwerken.

Nadat de galblaas op 18 april is verwijderd zijn we op advies van de arts op 11 mei weer teruggekeerd naar ons zendingsgebied in Suriname.

Ondanks dat we het in Nederland erg goed gehad hebben en 5000 km in Paul zijn nieuwe auto, waar nog niet mee was gereden, hebben afgelegd, waren we echt heel erg gelukkig dat we onze zending weer konden voortzetten.

Toen we op Zanderije aankwamen en de zoneleiders ons verwelkomden hoorden we een zucht van verlichting, eindelijk zijn jullie weer thuis. We hebben jullie heel erg gemist. Een betere thuiskomst konden we ons niet wensen.

De volgende dag toen we bij hen thuis kwamen om alle financiële paperassen weer in ontvangst te nemen werden we verrast met een leuk ingepakt cadeautje.

We hadden met elkaar een “veertig dagen vasten” programma afgesproken en de zoneleiders hadden van alle Elders, inclusief onszelf, op een slimme manier de maat van onze ringvingers ontfutseld.

Het idee was om alle zendelingen een ring te geven met inscriptie als blijvende herinnering aan deze zendingsactie in Suriname.

Wij wisten van deze actie maar niet dat de zendelingen ook ons daar mee wilden verrassen, aan de buitenzijde van de ring staat : “Trust in the Lord with all your heart” Proverbs 3:5 en aan de binnenzijde staat Sranan Ma en Sranan Pa. Alle ouders hebben dit bij elkaar gebracht en ook een brief voor hun zonen gestuurd, toen ze ons dit gaven keken ze met grote spanning naar onze reactie, uiteraard Zr. Jansen mocht ze niet knuffelen maar wilde dat wel, en aan onze reactie zagen ze dat we er heel erg dankbaar voor waren.

We waren amper 1 week in Suriname of de pijnaanvallen kwamen in volle hevigheid weer opzetten en heeft ons tot twee weken geleden behoorlijk parten gespeeld. Na allerlei verdere onderzoeken kwam onze huisarts op het volgende lumineuze idee, het zal toch geen parasiet zijn? Zijn advies was laten we een kuur nemen en baat het niet dan schaadt het niet. Na twee dagen begonnen de vreemde darmpijnen te verdwijnen en sindsdien geen enkele pijn meer gehad en weer meer energie gekregen.

Op 13 mei 2011 hadden wij de opening van het tweede Jovo Centrum in Paramaribo, we hebben nu dus in Noord en in Zuid een Centrum met in totaal een gemiddelde opkomst van 42 jovo’s. De beide Centra gaan nu meer samenwerken als het gaat om b.v. High light activiteiten. Op 30 juli zal de eerste activiteit plaatsvinden. Het gaat om een sportclinic  overdag in de sportaccommodatie van het Politie Opleidings Centrum in Paramaribo en een daar aan verbonden dansavond. Doel van deze ondersteunende zendingsactiviteit is schoolvrienden, onderzoekers en minder actieve jovo’s tot elkaar te brengen. De zendelingen zullen op fysieke en geestelijke wijze hier bij betrokken zijn. In onze volgende blog zullen wij jullie verslag uitbrengen over hoe deze dag verlopen is.

Tegelijkertijd willen wij een woord van dank uitbrengen aan al diegenen die ons tot op heden zowel financieel als in natura hebben geholpen om de Centra te voorzien van de benodigde sport en spel materialen, de Centra zijn daar bijzonder dankbaar voor.

Intussen zijn de Centra druk bezocht door de diverse leiders van de West Indies Mission die zo enthousiast waren dat het nu door de gehele West Indies Mission als een lopend vuurtje rondgaat. Graag willen wij hierover een leuke ervaring delen. Afgelopen vrijdag was onze Zendingspresident Claude Gamiette met ons in vergadering in het kerkgebouw waar het Jovo Centrum Noord in gevestigd is. Na de les hadden ze als activiteit Karaoke en daar klonk tijdens het zingen van “We are the world” zoveel enthousiasme uit de ongeveer 20 aanwezige jovo kelen dat het voor de President onmogelijk was om stil te blijven zitten, hij glimlachte breed en zei “Ik wil daar graag even bij zijn” en met het foto/filmtoestel in de hand danste hij tussen de jovo’s door en liet zijn vreugde over dit Centrum duidelijk blijken. Je kon zien dat hij zelf ook kinderen heeft die bijna de jovo leeftijd hebben.

Vandaag kregen wij het verzoek via zijn raadgever President Ricks om naar George Town in Gyana te gaan en daar aan de lokale leiders het Out Reach programma te presenteren. Deze opdracht gaan wij in augustus vervullen. Dit vinden wij zo leuk en wij genieten er zo van, het is zo prettig om met jonge mensen om te gaan en hen iets aan te bieden waardoor zij betere toekomstige leiders kunnen worden.

Zoals jullie begrijpen gaan onze zendingsactiviteiten zoals Gezinsavonden, met de zendelingen naar onderzoekers toe etc. gewoon door en ook onze zorg voor de Elders. Zoals de fourth of July hebben we uitbundig met hen gevierd met alle benodigde voedsel en drinken wat daar bij hoort.

Het gebied in Nickerie is weer geopend voor Zendelingen, we kijken naarstig uit naar een Nederlandssprekend Echtpaar dat bereidt is voor 6 maanden in Nickerie samen te werken met de Elders.

Op zaterdag 30 juli zal daar de eerste doopdienst weer plaatsvinden en hiervoor zal men het plaatselijke zwembad afhuren!!

In de kerk van Koewarasan is het naastgelegen pand bij de kerk getrokken zodat de ruimte nu verdubbeld is. We zijn blij met de groei en voor de mensen dat er meer vergaderruimte is gekomen. We zien dat deze vooruitgang vreugde geeft onder de leden.

Wat wij ons in Nederland niet altijd realiseren is de luxe dat wij een eigen Ringpatriarch hebben. Hier in Suriname waar de kerk 20 jaar geleden is georganiseerd wachten al die tijd al mensen op een patriarchale zegen die in het Nederlands kan worden uitgesproken.  In de tweede helft van mei 2011 heeft President Packer een brief gestuurd waarin de toestemming werd verleend aan Patriarch Han Hogervorst om voor een paar weken in Suriname Patriarchale zegens te verlenen.

Voor onze familie en vrienden die geen lid van de kerk zijn willen we even uitleggen wat een patriarchale zegen is. Een patriarchale zegen bevat de raad van de Heer aan de persoon die de zegen ontvangt en maakt zijn of haar afstamming in het huis van Israël bekend. Misschien wordt het nog niet begrepen, maar het is een leidraad in je leven waar je door gemotiveerd kunt worden om je leven erop te richten. Bijvoorbeeld in Ina haar patriarchale zegen staat iets dat pas gedurende onze  zending duidelijk is geworden en dat was best bijzonder daar zij die zegen al in 1973 heeft ontvangen.

In de avond van donderdag 16 juni 2011 stonden wij bij Airport Zanderije vol spanning te wachten op de komst van Patriarch Han Hogervorst van de Ring Den Haag Nederland. Voor veel leden van de kerk in Suriname was dit een vervulling van een lang verwachte wens.

Toen het goede nieuws bekend werd waren er zelfs mensen bij die spontaan een vreugdedansje maakten en blijk gaven van hun ontroering omdat zij hier zoveel jaren naar hebben uitgezien.

Op zondagavond heeft Han een haardvuuravond verzorgd wat hij zelf omschreef als: de broeders en zusters waren één en al aandacht. Het was duidelijk voelbaar dat men een groot verlangen had om meer over patriarchale zegens te horen, zodat zij zich goed konden voorbereiden op het ontvangen daarvan.

De periode die wij met Han hebben doorgebracht in ons Zendingsgebied hebben wij ervaren als één van de hoogtepunten gedurende onze zending. Wij hebben genoten van zijn aanwezigheid in ons huis en hebben daardoor een stukje mogen meemaken hoe de Heer werkt met de Patriarch en welke voorbereidingen en werkzaamheden eraan verbonden zijn. Het heeft ons respect voor deze prachtige roeping doen toenemen en wij zullen ons huis graag voor zijn terugkomst weer openstellen.

Voordat Han weer naar Nederland ging hebben wij hem enkele vragen gesteld en een kort verslag gemaakt voor de Liahona en dit verslag komt in de oktober Liahona te staan.

Hemelse Vader heeft vele wegen die ons dichter tot Hem brengen, het evangelie van Jezus Christus is ons zo dierbaar en alle kansen die we ontvangen om te groeien en vooruitgang te maken nemen wij in grote dankbaarheid aan. Een patriarchale zegen geeft ons gedurende ons leven de mogelijkheid onszelf te evalueren en bij te sturen.

Op woensdag 6 juli komt Jeffrey aan op Zanderije, hij lacht breed als hij ons ziet en wij lachen nog breder, het is zo leuk en zo fijn om hem hier te begroeten.

Zijn minizending van twee weken hier in Suriname vangt aan op donderdag 7 juli 2011 en begint met een zoneconferentie. Hij was onder de indruk van alles wat werd gepresenteerd en President Gamiette betrok hem volop in de discussies. Zo te zien voelde Jeffrey zich wel op zijn gemak tussen al deze fijne zendelingen. Op een gegeven moment moesten we naar de stad en gingen via het gebied waar Jeffrey werkt en we hoopten met de camera in de aanslag hen tegen te komen en zo een foto te maken. Dan zijn we al verder richting stad gereden en bergen de camera weer op en dan gebeurd het, daar komen ze met z’n drieën aangefietst, wij toeteren en zij lachend zwaaien, geen foto dus. In ons volgende blog gaan we meer over zijn zending vertellen.

Wij wensen allen heel veel vreugde en liefde toe, daar waar ziekte is heel veel sterkte wij denken aan jullie in onze gebeden.

Wij houden van jullie,

Liefs,

Peter en Ina (Elder en Zuster Jansen)

5e verslag Zending Suriname

Zondag 13 maart 2011

Lieve familie, en dierbare vrienden,

Wij willen ons verslag graag beginnen met een voor ons zeer verheugende mededeling, want onze kleinzoon Jeffrey, die dan 16 jaar is, komt in juli naar Suriname om 2 weken hier met de zendelingen mee te gaan en te ervaren hoe het is om zendingswerk te doen in een ander land met een totaal ander klimaat en een andere cultuur.

En hij blijft 3 weken dus mogen ook wij een week met hem optrekken en kan hij zien hoe zijn Opa en Oma zendingswerk doen. Wij kijken er verlangend naar uit en waren zeer gelukkig toen we hoorden dat alles voor de reis was geregeld.

We hebben met President Gamiette, onze Zendingspresident,  gesproken om hem te vertellen dat het nu zeker is dat Jeffrey gaat komen, hij glimlachte en zei we gaan er voor zorgen dat het voor hem een bijzondere tijd wordt.

Vorige keer openden wij met de mededeling dat we zo blij waren dat Elder Roepers hier in Suriname is, maar helaas bij de laatste overplaatsing moesten wij hem en Elder Scott op het vliegtuig zetten naar Trinidad vanwaar hij later in de week door zou reizen naar Guyana waar zij deze beide Elders heel hard nodig hebben, wat wij best wel een beetje moeilijk vonden omdat hij het laatste stukje Nederland was wat we nog bij ons hadden. Gelukkig hebben we nu een nieuwe maar ook geweldige zoneleider terug gekregen Elder Norton.

Nu zullen wij enkele ervaringen met jullie delen sinds onze laatste blog.

Op 6 februari hadden wij de Jovo’s nogmaals bij ons thuis en nu waren het er duidelijk meer dan de 1^e keer. 

Het enthousiasme neemt zienderogen toe. Er was via het internet ook nog een kort contact met Kimberley die wat vragen beantwoordde die de Jovo’s haar stelden. Die dag werd besloten om de volgende bijeenkomsten op wekelijkse basis in de kerk te Wanica te houden voor het Jovo Centrum Zuid. De bedoeling is dat na ongeveer 2 maanden het Jovo Centrum Noord eveneens van start zal gaan. Geweldig, we zijn hier heel erg blij mee daar wij zien dat het voor minder actieve Jovo’s een lagere drempel is om via het centrum terug te keren naar de kerk.

Voor het eerst hebben wij nu ook mogen meemaken wat er met de zogeheten korte regentijd wordt bedoeld. Wij hebben nog nooit zoveel water in zo’n korte tijd uit de hemel zien komen, binnen onafzienbare tijd stonden de straten en veel winkels blank.

Er waren houten huizen op lage plaatsen die midden in het water stonden en waar men door het water moest waden om op droge plaatsen te komen.

Het was soms best wel gevaarlijk maar gelukkig hadden wij onze nieuwe truck gekregen en bracht deze ons absoluut veilig naar waar wij moesten gaan.

Intussen hebben wij via de zendelingen een gezin leren kennen die een kippenfarm hebben en de Elders vragen ons dan mee voor bepaalde lessen, wat wij heel bijzonder vinden.

De moeder van het gezin heeft vorig jaar haar man verloren. En samen met haar zus drijft zij nu de kippenfarm. De zussen volgen de lessen apart van elkaar, Sandy zorgt meestal dagelijks voor het rapen van de eieren en als dienstbetoonproject heeft Ina intussen 2 maal met haar de eieren geraapt. Dat is trouwens een hele belevenis want de kippen zijn niet altijd blij als je de eieren onder hen vandaan haalt, ze kunnen soms behoorlijk pikken en worden dan door Ina en Sandy met een resoluut gebaar hun hok uit gewerkt.

Peter maakt intussen foto’s veilig van buitenaf door het gaas want hij houdt niet zo van pikkende kippen en helemaal niet als er zoveel om hem heen lopen.

Het is een fijn contact want tijdens deze werkzaamheden (dienstbetoon) worden de vriendschapsbanden gesmeed.

Sandy heeft ook een leuke hond, zodra Peter in de buurt is begint hij agressief en gretig te happen wat Peter minder leuk vindt, en vervolgens hebben de dames de hond aan de ketting gelegd, maar als Ina bij de hond komt dan kwispelt hij met zijn staart en geeft kopjes omdat hij weet dat Ina altijd een lekker hondenbrokje voor hem heeft. Peter houdt er niet van om überhaupt een hondenbrokje in zijn hand te hebben laat staan de hond er één te geven.

Zeer binnenkort zal Sandy worden gedoopt.

Daar wij druk bezig zijn met het organiseren van het 1^e Jonge Volwassenen Centrum zijn wij tevens ook op zoek naar geschikte plaatsen waar wij met de Jovo’s naar toe kunnen gedurende een weekend of mid-week. Eén van de plaatsen die geschikt zijn voor de Jovo activiteiten is o.a. het Indianen dorp Matta. Samen met Zr. Egenia, die daar is geboren en wier familie al vele jaren in het dorp woont, zijn wij naar haar dorp gegaan om kennis te maken met haar familie. Daar hebben wij afspraken gemaakt met haar zus Eva die cassave brood bakt volgens een al oud gebruik. Het is de bedoeling dat de Jovo’s dat straks van haar zullen leren en wel vanaf het moment van hout sprokkelen, cassave raspen, zeven, en als bloem op een metalen plaat in een vorm leggen.

Het cassave brood wat wij van haar zus hebben meegekregen was werkelijk heerlijk en hebben dan ook gelijk voor alle zendelingen deze broden bestelt en het smaakt naar meer.

Een ander familielid zal hen leren een dak te maken van bladeren. 

En samen met Peter zullen de palen door middel van sjorringen aan elkaar worden bevestigd zodat een dergelijke hut voor ongeveer 15 jaar kan worden gebruikt. Dit soort zelfredzaamheids activiteiten zullen een onderdeel vormen van meerdere activiteiten die de Jovo’s tijdens een kort kampje zullen leren. Het belangrijkste is natuurlijk de sociale contacten die zij onder elkaar kunnen hebben.

Wij zijn ook nog volop bezig met het geven van gezinsavonden bij minder actieve gezinnen en bij andere leden van de kerk die geen gezinsavonden houden.

In Nickerie hoorden wij dat de gezinnen nu om de beurt de gezinsavonden verzorgen waardoor ons doel is bereikt dat de gezinnen zelf hun gezinsavonden gaan houden en dat is een goed gevoel.

Ook zijn wij opnieuw bij de familie Kabenda (ruim 20 personen), wederom rond het kampvuur, weer bij elkaar gekomen waar Ina het verhaal vertelde van de Barmhartige Samaritaan en de kinderen genoten van het spelen van deze gelijkenis. Het was wederom weer een hele leerzame en gezellige avond.

We hadden dit keer ook een spel met een speelgoedbom die tikte en tussen 5 en 65 seconden zogenaamd ontplofte en degene die hem dan net in de handen had was af.

Het gaf grote hilariteit want iemand die niet zo snel een antwoord kon geven voelde het tikken van de bom en gaf zenuwachtig de bom alvast door terwijl het antwoord nog gegeven moest worden. Kortom met de kinderen hebben wij een ontzettende leuke band en als wij in Uitkijk de kerk bezoeken komen ze allemaal naar buiten om ons een hand te geven en komen bij ons zitten in de kapel. Vandaag vroegen 2 meisjes Kabenda waar we woonden en of het mogelijk was om gezellig bij ons te komen!!! Ze hebben de leeftijd van Jennifer en zijn net zulke gezellige kinderen, die precies weten wat ze willen.

We zijn vrijdagnacht 5 maart naar Trinidad-Tobago vertrokken voor een zendingsechtparen conferentie. We werden zeer enthousiast door enkele echtparen begroet en voorzien van een heerlijk Amerikaans ontbijt waarna wij naar bed konden om tot in de middag te slapen. Gedurende de dag kwamen nog enkele echtparen aan en hadden we in de avond een gezellig samenzijn.

De volgende ochtend zondagnacht stonden wij al weer om 4 uur op het vliegveld om door te vliegen naar het eiland St. Lucia.

Daar aangekomen gingen we meteen naar de kerk en onze koffers werden in het hotel afgeleverd. We hadden een fijne getuigenisvergadering en daarna het 1^e deel van de conferentie, tussen 13.00 en 16.00 uur waarna wij een gezamenlijke lunch nuttigden.

Het hotel was werkelijk goed verzorgd en de 2 dagen die we daar zouden doorbrengen zijn voor ons heel leerzaam en ontspannend geweest.

Een paar dagen voor de conferentie ontvingen wij een verzoek van de Zendingspresident om tijdens de conferentie op maandag een presentatie te verzorgen over het organiseren van een Out Reach Centre en dat moest natuurlijk wel in het Engels. Dat ging ons gelukkig bijzonder goed af en de reacties waren zeer positief. Verschillende echtparen wilden nu in hun gebied ook een Out Reach Centre starten. Afgesproken werd dat men eerst zal kijken hoe het in Suriname van de grond komt en als dat gaat zoals wij verwachten zal men dit in de gehele West Indies Mission gaan organiseren. Door de enthousiaste ontvangst van dit programma en de ervaringen die wij inmiddels in Suriname met de Jonge Volwassenen hebben opgedaan zijn wij ons meer dan ooit bewust dat onze Ringpresident geïnspireerd werd toen hij ons vertelde in 2008 dat hij voorlopig onze zendingspapieren in de kluis deed en ons riep als zendingsechtpaar om het Jonge Volwassenen Centrum in de Ring den Haag te organiseren. Naar nu blijkt voelen wij dat de Heer een plan had om ons eerst voor te bereiden op een nieuwe ontwikkeling in Suriname daar de Jonge Volwassenen een cultuuromslag teweeg kunnen brengen dankzij het Out Reach programma waar hier grote behoefte aan is.

In verband met het organiseren van het Jonge Volwassenen Centrum zijn er inmiddels al heel wat gesprekken geweest met de Leiders van het District en de Gemeentes en de Jonge Volwassenen.

Gisteren 12 maart  zijn wij voor het eerst gestart in de kerk van Wanica voor het Jovo Centrum Zuid. Het was een geweldig succes, er was afwisselend spel, een heerlijke maaltijd, een geweldige Instituut les over het boek Voorbereiding op een eeuwig huwelijk en er werden leuke contacten met elkaar gelegd.

Ook het Out Reach echtpaar dat die dag was geroepen maar nog niet officieel bekend, was op deze avond aanwezig en hebben werkelijk genoten van de enthousiaste reacties van de jongeren. Zij hebben er veel zin in en zullen door ons 6 weken begeleid worden.

Wij willen graag iedereen bedanken die zo spontaan en liefdevol op onze blog reageren, het houdt ons dicht bij elkaar en helpt ons met nog meer vreugde onze zending te vervullen.

Wij danken onze Hemelse Vader voor deze kans om hier te mogen dienen in de West Indies Mission. Toen wij tijdens de couple conferentie met al deze zendingsechtparen samen waren voelden wij een hele speciale band met elkaar, we voelden allen zoveel vreugde in het dienen van de Heer, dit zouden wij in ons leven niet hebben willen missen.

Een vraag van de Zendings President was of wij nog andere echtparen wisten die een zending zouden willen vervullen. Mocht u een gevoel hebben om aan deze oproep nu of in de nabije toekomst te willen voldoen adviseren wij u contact op te nemen met uw Bisschop.

Allemaal maar weer tot de volgende keer, er is altijd meer te vertellen.

Wij groeten jullie vanuit Suriname en veel sterkte voor de gezinnen waar ziekte is.

Wij houden van jullie allemaal en tot horens.

Met liefdevolle groet.

En voor onze kinderen en super lieve kleinkinderen een hele dikke knuffel.

Peter en Ina / opa en oma

4e Verslag Zending Suriname

Lieve familie en lieve vrienden, broeders en zusters,

Allereerst bedankt voor de lieve brieven, kaarten en e-mails, het is zo fijn als je ver weg bent om iets van het thuisfront te horen. Dat is als balsem.

Het is zo heerlijk om op zending te zijn en het werk van de Heer te mogen doen, daar waar we zo lang naar uit hebben gekeken. Wij voelen ons hier zeker op onze plaats in Suriname.

Maar natuurlijk zijn er momenten dat je de kinderen en kleinkinderen en jullie allemaal een beetje mist, vooral met de feestdagen en verjaardagen.

Maar daar tegenover staat dat we hier 16 zonen hebben aan wie wij onze liefde kwijt kunnen en die veel liefde geven, het zijn zulke bijzondere jonge mannen (ze lijken op die zonen van Helaman) die hard werken voor hun Hemelse Vader, ze zijn werkelijk bewonderenswaardig. Als je ze beter gaat leren kennen dan ga je vanzelf van hen houden.

En dan hebben we hier gelukkig Elder Roepers en Elder Thompson de zoneleiders die ons steeds helpen en vooral in het begin ons wegwijs hebben gemaakt met alle mogelijke denkbare dingen die op een zending gebeuren. Zij zijn een geweldige steun voor ons en wij zijn hen daar zo dankbaar voor. Het is ook heel bijzonder om met Elder Roepers te werken daar wij al zo lang met de familie bevriend zijn en het daardoor voor ons een beetje thuis is.

Intussen hopen wij dat er uit Nederland nieuwe Elders geroepen gaan worden want dit jaar gaan er 8 Elders naar huis en zullen wij gehalveerd worden en dat begint eind juli.

Wij bezoeken vooral minder actieve gezinnen wat een enorm voorrecht is, deze gezinnen die om allerlei redenen, soms hele verdrietige redenen, wegblijven uit de kerk zijn dan zo blij dat we hen bezoeken, soms zeggen ze dit is een verhoring van mijn gebed. We stellen hen altijd voor na een eerste bezoek om gezinsavond te houden en daar stemmen ze altijd mee in en we hebben intussen vele gezinsavonden gehouden, en onder inspiratie vele thema’s gemaakt. Daarmee is gezinsavond voor ons een belangrijk zendingsmiddel geworden.

Het is een groot voorrecht om dit te mogen doen en de Geest werkt altijd naar twee kanten, zij zijn zo blij dat wij gezinsavond houden en wij zijn zo dankbaar om bij hen te mogen zijn. Ook hebben wij via de website van de kerk, www.lds.org www.mormon.org een leuk memoryspel en een gebroken zinnenspel gemaakt van het Boek van Mormon, de elders lenen het al voor hun gezinnen waar zij komen dus wij moeten er nog een paar maken over de kerkgeschiedenis en de bijbel O.T. en N.T.

Wij willen graag enkele ervaringen met jullie delen, zo kwamen wij b.v. bij een gezin met 6 kinderen waarvan 4 Jong Volwassenen waar wij zondagavond 30 januari een gezinsavond zullen hebben en met de Jong Volwassenen zullen praten over deelname aan het Jovo Centrum die wij aan het opstarten zijn. Daar wordt zeer enthousiast op gereageerd en moeder verlangd ernaar dat haar kinderen waarvan 3 m.a. daardoor weer actief zullen worden. Tot nu toe zien wij dat de Jovo’s grote behoefte hebben aan een dergelijk programma omdat hier weinig of nooit activiteiten plaatsvinden onder de Jovo’s eenvoudigweg omdat het niet georganiseerd is.

Een ander gezin waar wij kwamen en eveneens vertelden over het Jovo Centrum gaf men aan graag te willen deelnemen en dat doet wat met de ouders als zij zien dat hun kinderen enthousiast reageren. Aan het eind van ons bezoek gaf vader, die voetbalcoach is en veelvuldig op zondag zijn werk moet doen, te kennen dat hij het bestuur van zijn club zou benaderen met het verzoek een andere coach te zoeken daar hij weer het verlangen heeft om de jeugd van de kerk te helpen goede sportactiviteiten te houden, en het Centrum daarin bij te staan die dit op hun verlanglijstje hebben.

Wij zijn dan ook heel druk bezig om hier een Jovo Centrum te starten in Koewarasan als middelpunt van drie units waar naar schatting ongeveer 25 tot 30 Jovo’s aan deel zullen nemen.

Dan hebben we ook nog een hele leuke gezinsavond gehouden in Uitkijk waar enkele gezinnen uit één familie aan deelnamen en Ina voor het eerst in dit warme land onder een afdak zat met een kampvuur en het dus heel erg warm had, Peter had nl. een geestelijk programma bedacht waarbij de 14 aanwezige kinderen leerden welke belangrijke beginselen nodig waren om onze geestelijke olie voorraad op pijl te houden. Daar we geen olie hadden schreven wij de antwoorden op een papier die zij als een prop in een schaal mochten leggen totdat deze vol was, de proppen mochten daarna in het kampvuur worden gelegd waardoor er in een kort moment veel licht ontstond symboliserende de energie die wij steeds weer moeten opbouwen opdat de  Heilige Geest ons pad kan blijven verlichten. Dit was een geweldige les en activiteit waarbij de kinderen na afloop het kampvuur konden gebruiken om de meegebrachte marshmallows boven het vuur te verwarmen en daarna lekker op te eten. Ook hebben de kinderen voor ons gezongen in Sranan Tong en in het Nederlands.

Al met al was het een geweldige avond en vroegen ze of we iedere week wilden terugkomen, wat we wel willen maar de tijd daarvoor ontbreekt daar we vele gezinnen bezoeken.

Wij merken en zien dat de Heer omziet naar Zijn kinderen en misschien gaat het niet altijd met de snelheid die wij willen maar het gaat op Zijn tijd en Zijn wijze.

Ook vragen de zendelingen ons vaak om mee te gaan naar onderzoekers wat wij ook zo graag doen en waar wij ons getuigenis van het Evangelie van Jezus Christus kunnen delen. Zo komen wij ook heel veel bij de mensen thuis en leren op die wijze de mensen in Suriname wat beter kennen.

Verder gaat het met het leren van Sranan Tong iets langzamer dat komt o.a. doordat wij bijna geen tijd hebben om hier op te studeren en wij merken dat de zendelingen die veel bij de mensen komen daardoor veel praktijk opdoen. Maar oke we leren langzaam maar het gaat vooruit.

Verder heeft Peter veel taken erbij gekregen vanuit het Zendingspresidium en is gevraagd vergaderingen bij te wonen en zo nodig hulp te bieden waar hulp gebruikt kan worden. De broeders hier ervaren dat als een welkome aanvulling waardoor de contacten ook heel erg fijn zijn met het District Presidium en de Gemeentes.

Inmiddels hebben wij in Nickerie de 1^e haardvuuravond gegeven over het thema: “Bouwen aan een gelukkig gezin” waarna wij van iemand de volgende dag vernamen dat dit zijn leven had veranderd. Hij vertelde dat hij toen hij thuis kwam zijn vrouw vroeg of zij nog met het personeel van haar werkgever zou uitgaan, waarop ze hem verwonderd aan keek en zei: wat is er met jou gebeurd, je hebt er nooit belangstelling voor getoond en mij nooit een antwoord gegeven waardoor ik het maar beschouwde als afgedaan. Kan ik werkelijk alsnog meegaan? Ja, natuurlijk lieverd ik zal op de kinderen passen. Hij zag de oprechte vreugde in het gelaat van zijn vrouw en voelde zich daardoor heel gelukkig. Dat is de bedoeling dat is de opzet van deze haardvuuravond waarbij 3 personen van buiten de kerk aanwezig waren en enthousiast huiswaarts gingen. Op 26 februari zullen wij onze volgende haardvuuravond houden in Nickerie.

Het District Presidium heeft ons ook gevraagd dit thema voor het gehele District in maart te houden, maar dan met workshops en natuurlijk hebben wij ja gezegd.

Wat onze gezondheid betreft gaat het met de voet van Ina weer goed, Peter heeft nog wat klachten gehad waarvoor hij nu een briefje bij zich heeft dat wanneer hij weer een pijnaanval krijgt hij naar het ziekenhuis moet gaan om zich specifiek voor dit te laten onderzoeken, maar hij loopt nog net zo hard als thuis en wil zo graag de Heer en de mensen in Suriname dienen dat niets hem tegenhoud. Gelukkig heeft hij Ina om hem op tijd af te remmen!!!! En hij luistert!!!!

Nog even een kort verslag van de jaarwisseling, op oudejaarsdag heeft Ina oliebollen gebakken voor de zendelingen en heerlijk rozijnen brood met roomboter, ze vonden het heerlijk en na het eten gingen wij met z’n allen naar het appartement van de Zoneleiders om gezamenlijk een Disney tekenfilm te kijken. Was heel gezellig, onze laptop moest mee anders kon dit niet plaatsvinden en ze vonden dat wij mee moesten. Om half 12 namen wij afscheid en werd Ina toegezongen door alle Elders voor haar verjaardag. Geweldig al die jongemannen die blij stonden te zingen het gaf een goed gevoel.

Een verjaardagscadeautje was ook dat we op de 1^e januari de eerste dopeling hadden en daar waren we met z’n allen aanwezig. We vonden dit toch wel heel bijzonder.

Wat wij ook bijzonder vinden is dat één van onze pas gedoopte zusters direct na haar doop naar Nederland ging voor een vakantie bij haar familie in Heerlen. Daar is zij, nadat we contact hebben opgenomen met Pres. en Zuster van Rij die de leden in Heerlen goed kennen, doorverwezen naar de fam. Van Gemert, die haar verder zullen begeleiden. Broeder van Gemert en collega zijn reeds begonnen haar de nieuwe ledenlessen te geven.

De zendelingen hier zijn daar zo blij om en Zr. Van Gemert brengt regelmatig verslag uit van de vorderingen. Zij zullen ook deze zuster haar wens vervullen met een bezoek aan de tempel. Zo zie je maar we zijn hier maar ook een beetje in Nederland bezig dankzij de prachtige techniek die ons zo snel en dicht bij elkaar kan brengen.

Dan nog onze lieve kleindochter Jennifer die jarig was op 21 januari en zich zorgen maakte of wij er deze keer wel bij konden zijn om te zingen als zij de huiskamer in komt. Dus om half 4 het bed uit en voor de skype en kijken hoe de deur in de huiskamer open zou gaan en de jarige job binnenkwam. Wij konden zo meezingen met de familie. Haar reactie was hartverwarmend, Oma en opa, nu zijn jullie er toch bij. Gelukkig gingen wij weer lekker naar bed om tevreden en voldaan onze nachtrust voort te zetten.

Allemaal tot de volgende keer, er is nog meer te vertellen, maar het wordt te lang.

Wij groeten jullie vanuit Suriname. Veel sterkte voor de gezinnen waar ziekte is.

Wij houden van jullie allemaal en tot horens.

Peter en Ina

3e Verslag Zending Suriname

We beginnen met 2 december waarop de nicht van Peter, Elly ten Dam, in Suriname op vakantie was en het natuurlijk leuk vond om ons daar te ontmoeten, wij hebben haar mee uit eten genomen en geluisterd naar de leuke verhalen over haar vakantietrip en wij konden haar vertellen over onze vreugdevolle momenten hier in het zendingsveld.

Op donderdag belden wij de familie Hamiet, een  minder actief gezin waar wij op verzoek van de District president, die hen 10 jaar geleden had gedoopt, eerder een gezinsavond hebben gehouden, om hen aan te bieden hun kinderen op te halen voor het jeugdwerk en hen weer terug te brengen. Broeder Hamiet antwoordde ons dat het niet nodig was omdat zij besloten hadden de kerk weer te gaan bezoeken.

Uiteraard waren wij op die zondag in hun avondmaalsdienst en zagen met vreugde hoe zij door de leden werden ontvangen met de nodige brasa’s en liefdevolle woorden die zij hartverwarmend vonden. Vlak voor de zondagschool vertrok de fam. Hamiet weer op weg naar de plek waar zij hun huis aan het bouwen zijn op de enige vrije dag van de week. Bij de volgende gezinsavond vertelde broeder Hamiet ons dat hij bij de eerste lofzang zo sterk de Geest voelde dat hij er emotioneel van werd omdat hij voelde dat hij weer thuis was.

Zij hebben daarom besloten om voortaan weer de volledige diensten in de kerk bij te wonen en dat hebben ze tot op heden ook trouw gedaan.

Er kwam een gevoel van grote dankbaarheid in ons op en wij danken de Heer dat Hij ons naar dit gezin heeft geleidt.

Vrijdag 3 dec. onze Pim jarig (Kimberley) en daar wij volgens onze traditie vroeg in de ochtend met de hele familie voor onze kleinkinderen zingen was het vroeg uit de veren in Paramaribo. Dus half 3 aangekleed, feestmuts op en kaarsjes aangestoken, hebben wij ons voor de skype geïnstalleerd om Pim alle lof toe te zingen die zij verdient. Het was zo leuk om haar binnen te zien komen en wij danken de technische mogelijkheden die ons heden ten dage geboden worden om zover weg en toch zo dichtbij te kunnen zijn.

Op deze feestelijke dag werd het feest compleet gemaakt door een Welzijnsproject van de kerk bestaande uit een schenking van 250 rolstoelen voor de bejaarden en verpleegtehuizen in Paramaribo via tv. en radio en krant is daar verslag van gedaan.

Zaterdag 4 dec. woonden wij een doopdienst bij van een kind van een pas gereactiveerd gezin met wie wij een fijne band hebben opgebouwd en zij vroegen zuster Jansen om een dooptoespraak te houden, dat was een fijne ervaring om te zien hoe gelukkig het gezin nu is.

In de avond hebben we een volgend minder actief gezin gebeld waar we ook al een fijn contact mee hebben opgebouwd dankzij de gezinsavond. Ze vonden het fijn dat we belden en we vroegen of ze de volgende dag naar de kerk kwamen en ze antwoordden heel blij met ja. We belden direct de zendelingen met wie wij hen bezoeken maar wat wij niet wisten was dat zij vlak voor ons daar waren geweest en hen hadden uitgenodigd om naar de kerk te komen. Uiteraard reageerden zij heel blij. Zo zie je maar dat de Heilige Geest ons allen inspireert als wij met Zijn werk bezig zijn.

Zondag 5 dec. Een grappige dag, veel Sinterklazen en zwarte Pieten reden in vrachtauto’s rond op weg naar diverse kinder bijeenkomsten. In de avondmaalsdienst werd er ook aandacht gegeven aan Sint Nicolaas door iedereen van harte te feliciteren met kinderdag. Daar leerden wij dat Suriname Sint Nicolaas wel viert maar men concentreert zich vooral op de kinderen die niets hebben of niets ontvangen. Daarom werd ieder gevraagd daar op te letten en daar iets voor te doen. Dat leerde ons dat Sint Nicolaas een feest is waar net als met kerst het beter is te geven dan te ontvangen. Wat ons nog nooit is overkomen is dat we op deze dag kerstliederen zingen, maar vandaag wel en het was ontroerend.

6 dec. een beloningsdag voor de zendelingen die zo hard gewerkt hebben en vandaag met elkaar konden optrekken tot 6 uur, daarna gingen we met 2 elders naar een pas gedoopt gezin om gezinsavond te houden. En dit gezin is zo verlangend om naar de tempel te gaan en zij willen daar ook veel over horen, heel bijzonder. Als activiteit kwam Elder Jansen met zijn beroemde spelletjes, zijn touwtjes om de polsen en bond zo iedereen weer aan elkaar. Het was een vreugde om te zien welke capriolen er werden gemaakt om los te komen. En wat ons hier altijd weer opvalt is dat er altijd eten is, en men er ook op rekent dat je mee eet. De gastvrijheid is hier enorm.

De dagen gaan  zo snel voorbij, iedere dag is er wel iets bijzonders, maar het zou van jullie misschien teveel tijd vragen maar jullie begrijpen dat we enorm enthousiast zijn en dankbaar voor deze tijd in ons leven.

11 dec. hadden wij een kerstviering met het hele District nadat wij eerst naar de kerstboodschap hadden gekeken van het Eerste Presidium droeg voor de rest van de avond iedereen zijn/haar steentje bij, zo ook de zendelingen, we zongen Jingle Bell met kerstmutsen op ons hoofd en rinkelende bellen, ook Merry Christmas werd gezongen waarbij wij de zaal inliepen en alle aanwezigen een hand gaven, terwijl zij het refrein met ons meezongen wat afgebeeld was op de muur. De leden waren heel enthousiast hier over. Zoals gewoonlijk was er aan alles gedacht, kinderen, volwassenen, voor iedereen was er voldoende te eten, het was echt fijn om alle leden zo ontspannen bij elkaar te hebben.

Ina werd tijdens het informele gedeelte door Peter naar het ziekenhuis gebracht daar zij s ´middags tijdens het maken van de kidneybonensalade in de keuken was uitgegleden en haar linkervoet behoorlijk had bezeerd die gedurende de avond steeds dikker werd. Achteraf bleek dat er scheurtjes in de enkelband te zien waren dus in het verband en rusten!!!!!. Peter heeft krukken gehaald waarmee Ina opnieuw bijna uitgleed omdat het rubber onder de krukken reeds versleten was. Dus de krukken maar niet gebruikt en de bureaustoel deed prima dienst op de harde vloer in huis.

We zijn veel met de Elders in de weer, zieken verzorgen, dus sinaasappels persen voor de Elders die ziek zijn, sommige Elders kijken dan een beetje jaloers en je ziet ze denken zo zou ik ook wel even verzorgd willen worden.

Wekelijks hebben we een District of zonevergadering waar we veel van leren, het is echt een voorrecht om met deze jonge mannen te mogen samenwerken.

Wij voelen het als een zegen en zijn er zo dankbaar voor, het voegt zoveel toe aan ons leven ondanks het gemis van onze geliefden.

Vrijdag 18 dec. gingen we vroeg op weg om naar Nickerie te gaan, het was fijn om deze goede brs. en zrs. weer te ontmoeten zowel zij als wij verheugden ons op dit weekend. Zaterdagavond hadden wij afgesproken 2 gezinsavonden te houden en tot onze verwondering kwamen er in totaal 27 personen, waar wij konden spreken over  “Het fundament waarop wij een eeuwig gezin kunnen bouwen”.

De volgende dag vierden we in het hotel waar wij de nacht doorbrachten onze 41 jarige huwelijksdag met de gebruikelijke brief die we altijd aan elkaar schrijven en die wij bij het ontbijt konden lezen. Heel bijzonder, dat wij dat samen mogen beleven vult ons hart met grote dankbaarheid.

Woensdag 22 dec. Vandaag bezochten wij de eerste dopeling van Suriname die samen met de Zendingspresident van Limburg, die ook in Nederland als zendeling en als zendingspresident heeft gediend, de kerk vanaf het begin heeft helpen opbouwen. Wat ons verraste was dat hij, nu zijn ogen haast niets meer zien, zich vastklampt aan de bandjes van de uitzendingen van broeder Kirschbaum waar hij zo graag naar luistert. En wat hem opbouwt en doet terug denken aan de tijd dat hij zelf nog zo actief kon deelnemen aan de opbouw van de kerk in Suriname. Wij hebben hem uit de schriften voorgelezen want zei hij Elder en Zuster Broekzitter deden dat ook voor mij en het bouwt mij zo op. Lief hé.

Vrijdagavond (kerstavond) waren de zendelingen fijn bij ons, Ina had 2 heerlijke rozijnen broden gebakken waar Fernandez in Paramaribo niet tegenop kan. En dat bleek ook wel toen de zendelingen ervan namen. Ook de appelcake had gretig aftrek. Onder de boom hadden wij voor alle Elders een pakketje gemaakt met een kaart en een persoonlijk briefje. Toen alle pakketjes onder de boom waren uitgedeeld aan elkaar mochten zij het pakje openmaken. De inhoud bestond uit een badlaken gekocht bij Ikea met een door Mieke Verdonk geborduurde vlag van Suriname en met prachtige sierlijke letters “West Indies Mission”. Hoewel we aangaven dat het bedoeld was om als herinnering mee naar huis te nemen meldden sommigen ons dat het een heerlijke handdoek was dus reeds gebruikt. Het was al met al een geslaagde kerstavond.

Zaterdag 25 dec. was een drukke dag voor ons daar de zendelingen werd verzocht een dienstbetoonproject te doen.

De zendelingen kwamen, nadat zij gesport hadden, bij ons langs voor een kerstontbijt waarna we met elkaar een dienstbetoonproject zouden uitvoeren.

We hebben daarvoor Huize Ashiana benadert waar wij met de directie afspraken dat wij 18 personen (die feitelijk nooit buiten het terrein komen) zouden ophalen. De zendelingen brachten hen naar het dichtstbijzijnde kerkgebouw. Daar hebben wij hen  een kerstprogramma aangeboden en na afloop een heerlijke Surinaamse maaltijd die wij door een van de leden hebben laten verzorgen.

De vreugde van deze mensen na de bekende We wish you a merry Christmas en het schudden van de handen was net zo groot als voor deze jonge zendelingen die voelden dat ze werkelijk iets bijzonders hadden gedaan door de liefde die de mensen hen daarbij toonden. Toen ze weer terug waren in huize Ashiana was de dankbaarheid aan beide zijden groots, hoe gemakkelijk is het om een ander blij te maken en daar zelf rijker door te worden.

Ons traditioneel kerstdiner was bij de familie Salijo en wij werden zo gastvrij onthaald, ook voor hen hebben wij een kerstprogramma gehouden wat ze enorm op prijs stelden.

Dan om 4 uur een bijzondere doopdienst van een 40 jarige vader die Christus als de Verlosser in zijn leven heeft toegelaten nadat hij met succes het verslavings- programma van de kerk heeft gevolgd. Zijn moeder en zijn kinderen waren daarbij aanwezig. Voor ons allemaal was dit een prachtig kerstgeschenk.

Wij wensen jullie een goede jaarwisseling en een gezegend en voorspoedig 2011 en hen die ziek zijn heel veel kracht voor henzelf en hun gezinsleden.

Wij denken aan jullie en bidden voor jullie.

Heel veel liefs,

Elder en Zuster Jansen

Kerstgroet uit Suriname

Een Kind is ons geboren, vele profeten hebben van Hem getuigd dat Hij zou komen. Het is kerst en ook wij gedenken de geboorte van onze Heiland, die in de wereld kwam om ons te verlossen zodat wij de mogelijkheid hebben om eens bij onze Hemelse Vader terug te keren. Wij zijn Hem daar heel dankbaar voor. Hij is voor ons het voorbeeld van grote liefde en barmhartigheid en wij houden van Hem, van Hem willen wij getuigen dat Hij de Zoon van een Levende God is onze Vader in de Hemel.

Lieve familie, vrienden, broeders en zusters, wij wensen jullie allemaal gezegende kerstdagen toe en dat we voor 2011 gezondheid mogen ontvangen. Wij denken  speciaal aan hen die ziek zijn en bidden de Heer dat zij en hun families kracht mogen ontvangen in dit moment van hun leven.

Dat we veel van elkaar mogen houden en elkaar opbeuren als we hulp nodig hebben en dat we meer aan elkaar mogen denken.

Luister naar de Geest zei president Thomas S. Monson onze hedendaagse profeet.

Hij vertelde zijn ervaring welke wij graag met jullie willen delen.

Eens reed ik na een activiteit te hebben bijgewoond zo rond het kerstfeest door een straat waar ik zelden kom naar huis. Terwijl ik in oostelijke richting over de Californië Avenue reed, bedacht ik mij, dat in een van deze huizen een gezin moest wonen dat jaren terug lid was geweest van de wijk waarin ik op dat moment bisschop was. “Hoe zal het zijn met zuster Thomas?” vroeg ik mij af. Ik passeerde hun huis, ik moest mij haasten voor mijn volgende afspraak. Maar dan scheen de Geest mij in te fluisteren: “Waarom ga je niet terug, broeder Monson, en zie hoe zuster Thomas het maakt?” Ik keerde de auto, zocht het huis, reed de oprit op en klopte op de deur. Geen antwoord. Ik klopte nogmaals. Ik liep terug naar de auto en stond juist op het punt om terug de weg op te draaien toen er iemand in de deuropening verscheen. Teruglopend naar de voordeur zag ik een lieflijke vrouw met zilvergrijs haar, die ik vele jaren geleden had gediend in de Onderlinge Ontwikkelingsvereniging, zuster Zella Thomas. Ik strekte mijn hand uit om haar te begroeten en zei: “Zuster Thomas, het is fijn u te zien. Hoe gaat het met u?” Haar hand scheen de mijne te zoeken. Zij zei: “Ik ken die stem, maar ik kan u niet zien. Ik ben blind.” Dan pas begon ik dankbaarheid te voelen voor het feit dat de Heer mij hierheen had geleid om een kerstgroet te brengen naar een lieve vriendin van zoveel jaren terug en haar gezin. In het daarop volgende gesprek met haar en haar gezin werd mij duidelijk, dat zij juist op deze dag het overlijden herdachten van haar oudste dochter. Juist dan had zij behoefte aan de troost van een drager van Gods priesterschap. Wat was ik dankbaar dat ik in de gelegenheid was om gehoor te kunnen geven aan de influistering van onze Hemelse Vader.

We hebben vanochtend een dienstbetoon activiteit en vandaag ook een doopdienst, maar we beloven dat we vandaag met ons verslag komen, het is zo bijzonder om jullie daarover te mogen vertellen.

Maar we willen jullie laten weten dat we aan jullie denken en in onze gedachten en gebeden zijn.

Heel veel liefs,

Elder en Zuster Jansen

Heel veel liefs van ons beiden